keplergraphics

Ako'y Isang Tinig

2009-04-21T16:12:00.000-07:00

Ako'y isang tinig,sa pagka-ulila'y

nagpalutang-lutang,
Sa Malayong dako,na nakabibingi
ang katahimikan.
Dito ko nakita,ang s'yang tanging lunas
sa kapighatian,
Ang kapayapaan,nitong aking puso't
pagal ko'ng isipan.

Ang mundo ko'ng ito'y,inuusal-usal
ng nananalangin,
Dito ang diwa ko,ay isang pag-asa
na hatid ng hangin.
Ito rin'y malayo,sa kapangyarihang
nanasang guluhin,
Ang bulong ng pangarap ko,at tinig
ng pagal ko'ng damdamin.

Isang paumanhin,ang sana'y sumapit
sa'king naulila,
Kung ako ay hindi,nakapagpaalam
at yumaong kusa.
Buhay natin'y ganyan,nangagpapalaot
sa daang-hiwaga,
Sa mundo'ng tahanan,ng mga pangarap
at hangi'ng ulila.

Ang pahingahan'y ko'y,sagana sa lilim
ng asul na ulap,
Na pumapalaot,doon sa ligalig
ng itim na dagat.
Puso ko'y palaging,taghoy ng kudyapi
ang inaapuhap,
Sa aking sariling,pinatatahimik
nitong piping galak.

Mulang pagkabata,ang aking pangarap
sumabay sa hangin,
Tumakbo sa ulap,na kasakasama'y
anghel at kerubin.
Salamat at ngayon,ay aking nasapit
ang mga pampangin,
Na dagat-dagatan,ng mga litanya't
hamak ko'ng tulain.

Kung diyan sa atin,ang aking libingan'y
baon na sa limot,
Wala ng dumalaw,na kamag-anakan
sa ulilang puntod.
Abo ko'y bayaang,anurin ng tubig
at nawa'y malunod,
Kasama ng aking,mga ala-alang
daglian'y ianod.

Kung di na makita,sa mga sulatin
ang aking pangalan,
Iyan ay sa aking,isang bahaging
walang kahalagahan.
Mabuti pa'ng ako,ay pakatangayin
ng Hangi'ng Amihan
Sa bago ko'ng mundo,na dinig ang awit
ng katahimikan.

Ako'y isang tinig,sa pagka-ulila'y
napadpad sa ilang,
Na walang kasuyo,ni mga karamay
o isang tahanan.
Dito ko nakita,ang s'yang tanging lunas
sa kapighatian,
Ang kapayapaan,nito'ng aking puso't
pagal ko'ng isipan.

Sa Aking mga Kababata

2009-04-20T05:12:00.000-07:00

Napahiya lang si Rizal.

Ang kabataan,ang salot ng lipunan
Kabataang palagi ring hikbi,ng mga magulang
Kabataang kumpisal,ng lahat ng simbahan
Kabataang isinusuka,ng bawat paaralan.

Ang kadalagahan'y,wala ng kahihiyan
Hilig ay magbarkada't,magliwaliw sa kung saan
Imbis na tunguhin'y ,gusali niyong paaralan
Hanap ay masalimuot,na hilig ng kalayawan.
Mga kuko't labi nila'y,anong dikit kung kulayan
Damit ay anong igsi't,kasootan'y mahahalay.
Walang isip kung magbitaw,ng kani-kaniyang kapurihan
O kaawa-awang,inulilang paaralan
Ang hangad nila sa'yo'y,mga lalaki't katipan
Masisidhing pagnanasang,saan nga ba pasasaan
Ang takbo ng buhay nilang,patungo sa kamatayan.

Aminin man,o sa hindi;lahat sila ay imoral
Ay!anong habag,magulang mo ay hinangal
Kayong lahat niyang anak,walang silbi't walang dangal
Na doon sa eskwelahan'y,nagkalaman yaong tiyan
Nang dahil sa kamangmangan't,sarili nyo'ng kapusukan.
Edukasyong hangad nila,na inyo itong makamtan
O mga kabataang alipin ng kalandian
Menor de edad pa't,mayroon ng karanasan
Sa libro'ng napag-aralan nilang,akay ng kamunduhan.

Ang gayong kaganapan'y,di masisisi sa magulang
Kundi doon sa madilim,at salot nyang kapaligiran.
Sa mga kalalakihang,puspos ng kabalbalan
Ang hilig ay mambabae't,katalik lang ang kailangan
Masisidhi nilang damdaming,humugot ng katuwaan
Maging alak,sigarilyo,sugal,droga ay libangan.
O ilan pa ang papatayin,sa hazing ng kapatiran?
At ilan pa nga bang,magulang, ang kanilang nanakawan.

Pararamihin pa ba ninyo,ang mga pok-pok sa daan?
Magka-anak ng puta't,puta rin ang magulang.
O mga kabataang,laman ng bahay-aliwan
At mga baklang nalikha pa't,sakit ng ulo ng simbahan
Kayong nakapangdidiri't,kahihiyan ng magulang
walang awa sa isa't-isa'y,gumagawa ng kahalayan.
At sa mga kabataang,nagbebenta ng laman
Kayo pala ang pag-asang,mang-uulol sa magulang
Nitong lipunan,simbahan't paaralan.

Napahiya si Rizal.

Napahiya lang.

Isang Paglabag

2008-09-21T23:50:00.000-07:00

"Mula sa bawat punong kahoy

sa hardin ay makakain ka

hanggang masiyahan.Ngunit kung tungkol

sa punong kahoy ng pagkakilala ng

mabuti at masama ay huwag kang kakain mula roon,

sapagkat sa araw na kumain ka mula roon

ay tiyak na mamamatay ka."

Genesis 2:16,17

"Maanong hwag ka nang makipagtagpo sa lalaking iyon!"

Tinig ng kanyang ina habang iniaabot ang kanyang baon.

"Unahin mo muna ang iyong pag-aaral.Hindi ka ba makapaghintay?Isang taon nalang,at tapos mo na ang iyong kurso,at maaari ka nang makipag-kasintahan sa kanya.Hindi ba't iyan ang bilin ng ama mo sa iyo?Naku!kapag nalaman niya iyan,tiyak kang kagagalitan niyaon."

Ngunit nagkibit balikat lamang siya at nagpaalam nang papasok sa eskwela.Hindi lamang iyon ang unang pagkakataong narinig niya ang mga pananalitang iyon sa kanyang ina.Tuwing umaga nalang,tuwing aalis siya at papasok sa paaralan.Laging iyon ang inuusal ng mga labi ng kanyang ina.

Lagi nalang. . .

"Bakit ba sila ganoon?Ginagawa nila akong parang bata.Ano naman ang sama kung makipag-tipan ako?Masyado nila akong hinihigpitan,di yata't may sapat na akong pag-iisip at nalalaman ko ang tama at mali."

May ilang buwan narin siyang nakikipagkita sa lalaking iyon.Tuwing matatapos ang kanyang klase,o dili kaya'y sa mga araw na walang pagtuturo na ang dahilan niya sa kanyang ina'y "May asignatura kami't paparoon ako't may klase pa."

Hindi niya alintana ang palagiang pangaral ng kanyang ina,kundi ang sa isip niya'y ang lalaking iyon na sa twina'y lagi niyang kaniig.

"Ano't kaysarap palang umibig?Bakit baga ito ipinagkakait ni ama at ni ina."

At nang sumunod pang mga araw at buwan ay malapit na siyang makapagtapos.Muli na naman siyang pinaalalahanan ng kanyang ina na dati'y tuwing umaga lamang niya naririnig,ngayo'y maging sa pag-uwi niya pagkagaling sa eskwela.

Pagpasok niya sa kanyang silid ay dagli siyang nahiga sa kanyang kama at minsan pa siyang nagbulay-bulay.Ngunit parang dinadala siya ng kanyang mga paa sa kasilyas.Masama ang kanyang pakiramdam.Humawak siya sa tahilan ng lababo at tumingala siya upang mapawi ang sama ng kanyang pakiramdam.Naharap siya sa salamin,at sa sandali'y tumungo siya at may kung anong lumabas sa kanyang bibig mula pa sa kanyang sikmura na nagpipilit itong tumaas hanggang sa kanyang lalamunan.At siya'y nagduduwal.

Kinabukasan,maaga pa lamang ay umalis na ang dalaga patungo sa kanyang kasintahan.Nais niyang ipabatid sa lalaki ang mga nangyari kagabi na sa kanyang hinala'y yaon ay ang bunga ng pagkakasalang kanilang nagawa.Ngayo'y alam na niya ang sagot,kung bakit siya pinaghihigpitan ng kanyang ina.Ang kahulugan ng mga salitang lagi niyang nauulinig at bukambibig ng kanyang ina tuwing umaga gayun din maging sa pag-uwi niya.

Pinuntahan niya ang kanyang kasintahan sa kanyang tinutuluyang dormitoryo na di naman kalayuan sa kanilang paaralan.Nais niyang sabihin ang kailangang malaman ng binata tungkol sa kanya at sa kanya ding dinadala.

Pagpasok niya sa silid ay wala na roon ang kanyang kasintahan,anupa't mukhang nag-alsa-balutan,sapagkat wala ni isa mang gamit ng binata ang naiwan roon.Marahil ay alam na ng binata ang mga mangyayari kaya't iniwan niya siya sa takot dalhin ang kanyang mga pasanin sa dalaga.

Wala ni isa mang bagay ang naiwan sa silid ng lalaki,

kundi isa,dalawang patak ng luha ng dalaga ang dagling nag-unahang lumapat sa sahig.

Ang alak

2008-09-17T04:47:00.000-07:00

Sino ang umiinom ng alak?ah,

mangmang ang taong yaon!

Ibinababa niya ang kanyang sarili

sa pinakamababang uri ng hayop sa lupa.

Sino mang may pinag-aralan

ay hindi gagawin ang gayon.Napaiilalim

siya sa kapangyarihan ng alak at

pumapayag siya na lukubin ang kanyang

katauhan nito.

At kung gabi,siya'y naglalasing,

kaniig ng kapua niya manlalasing at

mang-iinom.Pinag mamasdan sila ng

kanilang kapitbahay at maging

ng kanilang sambahayan.

Ang pantas at paham ay

nagiging mangmang dahilan

sa alak.Nawawala ang kanilang

pagkahinhin,nawawala ang kaamuan.

Siya'y nakikisalamuha sa kapua niya

mga mangmang,at inuumaga sila

kakainom.

"Kaunting kasiyahan lamang iyan!"

ang kanyang tugon.Ngunit isang kasiyahang

hindi kasiya-siya.

Ang alak na lunas sa suliranin sa

buhay.Di yata'y laong problema ang hatid nito.

Ikinukubli ang pagtawag sa Maykapal,at sa

dios ng alak:siya'y tatawag ngunit walang sasagot.

Ang alak ay manunuya,ang alak

ay manggugulo.Isang delubyo't mangwawasak

ng tahanan't kaibigan.Kaya isang kaululan

ang magpakalulong dito.

O kayong maibigin sa alak!

at lisyang kaibigan, darating ang araw

kayo'y magdaramit basahan.

Ang wika'y "Sabihin mo sa akin kung

sino ang iyong mga kaibigan,

at sasabihin ko naman sa iyo kung

sino naman ikaw". At wika pa,

"sa putik ma'y wala kang maiinom

na malinis na tubig".

Sa tiyan daw dalhin ang alak,at

huag sa ulo.

Ngunit sinong makapipigil sa hangin?

Katahimikan

2008-08-26T02:18:00.000-07:00

Sssh. . . .huwag kang maingay,
May naririnig ka ba?
May nakikita ka ba?
Sa palagay ko'y wala.

Iyan ang katahimikan,ang suwail kong kapatid,
ang bagabag kong ayaw man lamang mapatid.
Nagpapatugtog siya ng mga awit na hindi ko nais marinig,
at ang pagkatakot ko'y sa kadilimang aking kaniig.

Ang kadiliman ay parang isang sumpa,
at ang aking pagdurusa'y unti-unting lumalala.
Nakakakita ako ng mga larawa'ng ayaw ko sa aking gunita,
hinihila ang sarili ko sa diwa kong nag-luluksa.

Sa aking pagdurusa'y hindi ako makatakas,
sa sarili kong silid ako ay hindi ligtas.
Ang isip ko'y pumapanaw,ang diwa ko'y naagnas,
o! ang aking suliranin,ay ayaw palutas.

Ngunit mayroong mga oras na kailangang magdumali,
sa mga salitang hindi ko maihikbi.

Ang tinig niya ay unti-unting nawawala
ang aking mga labi'y hindi ko na maibuka.

Ah. . . . gusto ko nang magpahinga,
ngunit inaagaw parin ito,ng katahimikan sa akin.
Ako'y tulala.

Tagalog

2008-08-24T09:20:00.000-07:00

Guro ko...
huwag mo na po akong turuan,
ng ingles na wikang ayaw kong matutuhan,
ang lenguwaheng iya'y kinasusuklaman,
nitong aking dila't,mura kong isipan.
O! ang wikang iya'y gamit ng mayayaman,
ng mga palalo't,nag dudunong-dunungan.
alalaong baga'y,upang mapagsabihan,
na sila'y marurunong,at may pinag-aralan,
o! ingles na wikang kaysarap daw kung pakinggan,
a! sa aking tainga'y himig ng kataksilan.

Mula pa nu'ng pagkabata'y,tagalog ang pinanimula,
niyo'ng aking nanay,sa pagtuturo ng wika.
gamit ay ABAKADA'ng luma at sira-sira,
na siyang nag-panday sa baluktot kong dila.
sa aming kapit-bahay,na makain ma'y wala,
sa pakikipagtalastasan'y,tagalog ang s'yang salita.
sa aking kinalakhan'y,iisa ang winiwika,
at hindi nagpipilit,magsalita ng pa-isda,
na kaylaong malansa,lipas na at bilasa.
o bakit nga ba sa ngayo'y,ingles ang pinupunla?
a! iya'y maliwanag na sampal sa'king mukha.

O! aking guro,paumanhin,
kung hindi ko matanggap,
ang ingles na wika'ng hindi ko mapangarap.
sapat na ang sa amin'y,tagalog ang nalalasap;
ang wikang ginagamit naming lahat na mahirap.
kay'sa roon sa ingles,na wika ng mapag-pantas,
pikit-mata kung lumunok,balat-kayo kung gumanap.

Magalit man kayo,kung ayaw kong gamitin,
ang ingles na wika'ng,di ko man lamang masakim,
hanggang sa huling saknong,ay aking ididiin,
tagalog! ang winiwika,ng isang Pilipino'ng magaling.

Ang Pluma ay Aking Dugo

2008-08-22T04:30:00.000-07:00

Ang pluma ay aking dugo:
panulat ng isipan kong malikot,mapaglaro.
sa bawat taludtod na aking nabubuo,
sinong may kakayahang dito ay pumugto?
kay ingat kong hinahanay,ang mga salitang may kibo,
inilalagda sa pangarap ko'ng mga dahong ginto.

Ang takbo ng panulat ko'y,malungkot na daigdig.
tinatahak ng diwa ko'y,mga damdaming kay pait,
at ang mga may dusa,ay pinakalilirip,
sa loob ng silid kong,kaylungkot umawit,
na ang katahimikan'y naglalagos at umid,
at ang hapis ng bawat titik na nasulat
ay waring umiimik,
sa papel kong nalamukos na't
muntik nang magka punit-punit.

Ang bukal ng mga diwang
lagi na lamang nalilihim,
inihahayag ng damdamin ko
na lubhang kay lalim.
Sa aking panulat;
ang mga libingan'y,kaylimit kong hanapin,
doon sa mga pangarap kong
buntong-hininga ng hangin.

O! Sa di makabuluhang aking kinakatha,
sa imbi na simuno,na aking pinapaksa,
ang baliw kong kaisipang
nagpapakadalubhasa,
sa mga parirala't pangungusap na may tugma,
unti-unting nilalamon ng masidhi kong gunita,
itong hagdan ng buhay kong istoryang patula.

Ang pluma ay aking dugo,
tigmak ng luha sa bawat yugto.
O! Sa isipan kong malikot,mapaglaro,
lumilimbag parin ang sariling diwa,
sa sariwa kong dugo.

Sa Aking Inang Bayan

2008-07-11T19:20:00.000-07:00

(piesa overtura de sonata)

.Lupang Hinirang

O bayan kong binusilak,ng perlas ng silangangan
alanggaang yaring puso'ng sa dibdib mo'y bumubukal
kadluan ng magigiting;dalatang lupang hinirang
paggiyagis ng paglupig,ano't di ka pasasaan?

Sa dagat at mga bundok,sa samyo't langit na bughaw,
mayumi ang tula't awit sa paglayang minamahal.
Ang kislap ng watawat mo'y pasa rurok ng tagumpay,
ang bituin at araw nya'y kaylan may di maglalamlam.

O! sikatan ng araw,ng lualhati at pagsinta
sa piling mo'y anong langit,sukat naming iginhawa.
Aliw nga niring buhay,ang pang-aapi at pagdusta,
nahandog na yaring buhay,upang sayo'y tumimawa.

.Sa Aking Inang Bayan

Labis na pagdaralita'y,inukit sa kasaysayan,
may kanser na katangian ang lupa kong sinilangan,
ang lagay anong lubha't,kaylapit na sa libingan,
di maalis sa imfiernong nabubulok na higaan.

Ang sakit ay mamalasak,sa katawan ay nariin,
ang sugat mo'ng nagnanaknak,ano't hindi nga masaling,
ang tindig mo'y mabuay nga't mistulan kang mangulatding,
iyo nangang nadudungaw,ang hukay mo sa'yong libing.

Sa banig mo'y natatanghal,isang kanser panlipunan,
nangangambang maparool ang agnas mong kalusugan,
panglunas na anong galing ay akin ngang inaalam
bayaan ngang ilantad ka't sa bathala'y manawagan.

At tungo sa mithiing 'to sisikaping ilarawan
buong tapat walang kimi,ang iyo ngang kalagayan,
itataas yaring lambong na tabing sa karamdaman,
magdusa man mamighati,sapitin may kamatayan.

.Kasaysayan

Mula nga nang sa pagtuntong ng dayo sa iyong pulo
ano't bakin ang lipi mo'y wari baga'y nagkanulo?
hayon sila't biglang nasokang pagtanggap ay sandugo
paunlak ang iginawad,at marahan na payuko.

Yaon nanga ang simula;ang mitsa ng pagkasakop
ikaw nanga'y naging hangal sa pagpuri't sa pagsunod,
ang layon na sadyang dilim,anong pait mo'ng nilunok?
bawat bibig na dulingas ng kamuraha't pag-ayop.

Sa gitna n iyong dusa'ng walang himpil sa paghiyaw,
nabibingi ang puno mo'ng ang ginhawa'y kaulayaw,
at sa'yong pagkagapos,bibig mo ay binusalan
at maging ang panulat mo binakli ang pagsasaysay.

Sa tagal mo'ng pagka-kimi,dugo'y naglatang,nagliyab,
damdamin ay tumambuli,kulog,sigaw ang lumiad,
iyo nangang natutuhan ang paghawak nga sa tabak
iyo ngang pinakamithi ang laya mo na paglipad.

Di naglaon sa Mactan;unang sigaw ng kalayaan,
sunod-sunod na naputi,ang buhay sa kasaysayan,
ang GOMBURZA,Gat.Rizal,na binual sa Bagumbayan,
Katipunang Bonifacio,mga Luna at Del Pilar.

Ang landasin ng Tirad,maging sigaw sa Balintawak,
ang bayan ng Malolos,Fuerza Santiago'ng lumiwas,
an Mabini at ang Malvar,ang Jacinto at Jomapa's
at iba pang mga kawil ng ala-alang lumipas.

Nilagot ang tanikalang sa kalwang nag-uuling,
humigit-kulang;tatlong daan taong pagkaalipin.
Nakamit ang kalayaan sa banig ng panunupil,
tinupad ang mithiing sa dayuhan'y di pasisiil.

Itinuktok ang watawat;sagisag ng pagkalahi,
sa kanyang kulay na pulang tigmak ng dugong bayani,
sa puting 'sing dalisay ng mga hangarin at mithi,
at ang bughaw na pag-asang sa mahina'y nagpalindi.

.Pahimakas

O! sa ilang ng digmaang lagi sa aking gunita,
at ng dahil nga sa iyo,daming buhay ang nawala
ngunit aliw niring buhay;maalab ko'ng ninanasa
ang sa paghimlay na kandong doon sa banal mo'ng lupa.

Kung ikaw ay masapit,sa aba ko't ulilang libing,
at kung mayro'ng isang rosal na doon ay magsumupling
nawa'y hagkan mo't itaos,ang samyo ng halik sa'kin,
sa aking lupang himlayan,doon ay aking daramhin.

O! paalam na sa inyo,karugtong ng aking buhay,
sa'king mga kababata,sa'king lugmok na tahanan,
O! paalam na giliw ko;sa lahat ng nangariyan,
ang kamatayan nga'y isang uring pagpapahingalay.

Republica de?

2008-06-25T19:18:00.000-07:00

Hagase tu voluntad en la tierra,
Dividios emperad,
Volaba errante,
Sin descansar.

kayhirap ngang maging hangal,sa bayan kong niluluhog,
kayrami nanga ang sa amin,sa hirap ay nilulugmok,
bibig pa ay nabusalan,mata'y kadluan ng bubog,
ganyan nanga ang sistema,sa lupa kong nabubulok.

O bakin sa kahirapan,ano't tayo'y naalipin,
kayrami nang tumatangis,kayrami pang dumaraing,
sukdulan ang karapatan,naagaw at napasiil,
sukdulan na inihayag,ang karo mo sa'yong libing.

Ang tao sa luklukan mo,may mascarang balatkayo,
ang lahat mong kayamanan,kamal-kamal na binuslo,
ito nanga ang bansa ng manloloko't uto-uto,
Republikang naagnas,unti-unting natutuyo.

Ang sariling bandila,ay di mahawakan sa hiya,
kasarinlan baga ito'ng,igapos ng tanikala,
hindi ito ang nais ko'ng,ang buhay ay maralita,
kalayaan pala ito'ng,mga tao'y nagluluksa.

Magdusa ka o bayan ko,habang sila'y nagdiriwang,
iluha mo ang hirap mo'ng,kaylapit na sa libingan,
kawangis mo ang maraming,binaliw ng kahirapan
may takot na mabuhay pa't ang nais ay kamatayan.

Lumuha ka't sa dibdib mo'y pawiin nga yaring sakit,
magiting na hugutin nga,ang punyal dyan sa'yong dibdib,
luhaan mo yaon aba'ng,timawa sa iyong sahig,
tangisan mo ang bayan mo'ng,sa libingan'y nabubulid.

May araw ding hindi luha ang tutulo sa'yong mata,
kundi dugo'ng nagngangalit,ang guguhit sa'yong banga,
at kung sa araw ding yao'y,mawalan ka ng pandama,
bayaan nga na tanggapin ang sampal sa iyong mukha!

Ang may-akda

2008-06-23T18:56:00.000-07:00

Inilalakip ko sa aking sarili ang pagiging makata,pero hindi naman talaga,marahil ay dahil

sa kahit kailan man sa buong buhay ko,ay hindi pa ako nagkaroon ng lakas ng loob, upang humarap

sa maraming tao at mag-tutula sa entablado.Sadyang mahiyain lang talaga ako,tahimik, at hindi

makuento,kaya ko siguro naisipang hablutin ang sagisag panulat na "D.Magsalita",atsaka kahit

anong pilit mo sa akin,ay hindi mo siguro ako mapatutula sa harap ng madla (kahit nung high school pa ako) dahil lagi akong kinakabahan (gayong wala naman akong ginagawang masama) siguro ay

dahil nadin sa hilig ko sa kape (nerbyoso).

Tuwing magsusulat ako ng mga katha(tula) o kapag nag-iisa ako sa aking kwarto,nakiki-

pag-ulayaw ako sa kape at humihithit ng isang stik ng marlboro.

Kaya ngayon,isa na lamang akong manunugma,(pero makata padin,dahil tumutula-tula

padin ako sa aking imahinasyon),kasi naman,ang lakas mag impluencia ni "Balagtas",kung hindi ko siguro binasa yung "Florante at Laura" e di sana'y hindi din ako naging baliw katulad nya.

Sakanya ako unang natuto'ng tumula(syempre sa isip lang),nahilig sa tula,at kumatha ng tula,at nang dahil sa kababasa ko ng iba pang mga katha,doon ko naman nakilala si "Batute".

Dati isa lang ang maestro ko sa pagkatha,ngayon dalawa na.Kung ako ang tatnungin, mas

gusto ko ang habi ng mga tula ni Jose Corazon de Jesus (Huseng Batute),hindi dahil malapit lang sa amin ang bahay nya,minsan nga pinuntahan ko sya sa Sta.Maria,yung bantayog lang nya ang nakipag-usap sa'kin,kesa naman puntahan ko pa si Balagtas sa Panginay,eh,malayo na sa amin yo'n,mahal pa naman ang pamasahe.At eto pa ang isa,si Gat. Jose Rizal,ito na yata ang may matinding impluencia sa'kin,pano kase,isa syang henyo,bayani,manunulat,lingguista,makata,

nobelista,doktor,o may hahanapin ka paba sa kania?yun nga lang,unano sya.

Hindi na siguro mawawala ang pagka makata ko,salamat sa tatlo,at natuto akong tumula at

at maging makabansa.Magastos kasi ang mag drowing,bibili ng katsa,bibili ng pintura,bibili ng pinsel,lahat na yata nabili ko na,e sa pag katha?lapis lang at scratch paper,nakakapunta na ako sa ibang mundo.Madalang nadin ang bentahan ng hangin dito sa Bulakan,wala na yata akong maasistehan,maging patay o fiesta man lang,nakakamis ang banda.O sya,wala na akong maisulat,

salamat sa pagbabasa.

Tao

2008-06-21T05:17:00.000-07:00

Ang tao : kaylaya kung siya ay mag-isip,
lahat na ng bagay,ay pinakalilirip,
dinudungkal ang lihim,ng lupa at himpapawid,
nais pang baguhin,ang hugis ng daigdig,
lawak ng karagatan,ay kania ng nasisid,
kulang nalang ay pumasok,sa loob ng panaginip.

Umalis ka sa larawang pinag-anyuan sa'yo ng Dios,
inapakan mo ang pinagmulang,maruming putik at alabok,
ninais mo maging ang langit,inakyat mo at inarok,
at doon sa kalawakan,isip mo ang tinuktok,
nguni ikaw ay nabigo,at nangag himutok,
dahil hindi mo nasilip,ang templo ng Dios.

Oo,at nang ikaw nga ay maging Dios sa lupa mong pangarap,
ang ibon ay ginaya mo,ang nais mo ay lumipad,
maging ang mga bakal,napasisid mo sa dagat,
o sadyang kaylawak na,ang naabot ng 'yong utak,
at maging ang mundo mo,ay muntik mo naring mawasak,
nang dahil sa utak mo'ng,tinubuan ng pak-pak.

Nang dahil din sa utak mo,nabago ang kasaysayan,
ang pagguho ng bundok,ikaw rin ang dahilan,
ikaw rin ang gumawa,ng lason sa katawan,
lason pa sa dagat,lason sa kalikasan.

at doon!
sa laboratoryo,na ginawa mo'ng timplahan,
ng sanlibro'ng pormulang,ang hatid ay kamatayan,
o sadyang kaytaas na,ng hawak mong kapangyarihan,
angkinin mo narin kaya,ang mithiing imortal,
ang pagiging Dios na lagi mong inuusal..

O ngayon,masaya kana,
ikaw na ang manlilikha,
sa pagiging unggoy mo,
ngayon ay 'yong idinudura,
at ang tugon mo :
"sa nanay ko doon ako nagmula,
at doon sa sinasabi mong Dios na manlilikha,
di naman nakikita't,di dapat maniwala."

bakit?

Dahil nung minsang ang kalawakan ay hinanapan mo ng simula,
ikaw nga ay nabigo't,pag-asa mo ay nawala,
at dahil ng hindi mo maabot,at wala kang napala,
nangiti ka nalamang,at ikaw ay natawa,
Oo,natawa ka,
sapagka't naramdaman mo'ng isa ka lamang taong aba,
at ang dalawang paa mo'y,nakatuntong parin sa lupa,
at ikaw nga ay walang magawa. . .
at doon sa langit,ang kaya mo nalamang ay tumingala.

Ang Makata

2008-06-19T05:09:00.000-07:00

Yuko ang makata,sa kimis nyang silid,
sapupo ang noo't,wari'y nag-iisip,
bubuntong hininga,minsan ay pipikit,
yuyuko pang minsan,sa taas titig.

Bubulong,iiling,wari'y hinahanap,
ang papel sa mesa,at kanyang panulat,
tatayo lilingon,minsan'y pa'y lalakad,
uupo na muli,at akmang susulat.

Tatanaw sa langit,tingin ay malayo,
bibilang na tulad,sa sira ang ulo,
kukumpas,kikislot,isip naglalaro,
ngingiti pang minsa't,kakamot ng ulo.

Yuko ang makata,sa kimis nyang silid,
tindig sa upuan't,pawis ay pinahid,
lumakad na sya't,pagdaka'y umalis,
ngiti ang naiwan,sa kimis nyang silid.

Bugtong ng Makata

2008-06-18T20:11:00.000-07:00

Inakalang husay,ay di naakala,
kaliwa'ng inisip,sa kana't kaliwa,
lupa na nabuo,sa kapwa nya lupa,
simula nung una'y,saan ba nagmula?

Nag-iisip ako,at walang maisip,
pilit mang kutkutin,ay hindi mapilit,
nadinig ang hanging,minsa'y di marinig,
umimik kung minsa't,minsa'y di umimik.

Hirang na pinili,sa lahat ng hirang,
hagdan nung maakyat,ay hindi nahagdan,
minsan nang umulit,gayahin kung minsan,
inam na kanina,gayong di mainam.

hiningang malalim,ang biglang huminga,
sa likhang taludtod,na aking nalikha,
kalul'wang sumanib,sa kapwa kalul'wa,
gunitang sa akin'y,di ko magunita.

Sukat kong akala,ay aking nasukat,
ang ugat ng pantig,na dagling nag-ugat,
lakad ng sa titik,ay aking nilakad,
sapat na ang yari,gayong di pa sapat.

"Lola"

2008-06-16T06:59:00.000-07:00

Nakaratay....
dala ng kanyang katandaan at sakit,
naka bilanggo sa madilim at nanlilimahid na silid,
daming mga araw,ang anak nya'y ayaw lumapit,
mga kaibigan,kasama't kapatid,
walang nais makipag-ulayaw,kahit man lamang isang saglit,
mistulang pasyente na may nakahahawang sakit.

Pinandidirian,nilalayuan,
marahil ay dahil sa mapanghi nyang banig,
ngunit siya....
nananatiling walang imik,
bumubuka ang mga labi't wala ka namang maririnig.

Ang kaniang pagkain ay laging mapait,
minsan'y walang ulam,kundi kaning lamig,
ilang langaw narin,ang dumapong pilit,
sa pinggang nilalanggam at nanlilimahid.

Oo,itiniwalag siya,
sa kaniang dating mundong marikit,
at ngayon ng tumanda,ay itatapon nalang sa isang silid,
na ang higaan nya'y lumang papag na lumalangitngit,
na nalalatagan ng sanlaksang dusa't hinagpis.

Hayup! ang anak nyang hindi lamang inisip,
kung sino ang sa kania'y nag-aruga noong siya ay isang paslit,
o bakit sa kaniang ina,ang pag-ibig ay ipinagkait,
at sa ganoong kalagayan siya ay natitiis,
ginawang parang aso,
at sa kwarto'y nakapiit,
iitsahan ng pagkain,
sa may simientong malamig.

Ganoon na lamang ba?
ang pagtrato sa magulang mo'ng matanda?
ni hindi mo mahaplos,
ang kulubot nyang kamay at mukha,
nag bubulag-bulagan ka,
sa katotohanang iyong nakikita,
na ang matanda sa harap mo,
ay iyo ngang kakilala.

Siya ang iyong ina,
oo....
ina mo siya,
ang babae'ng dati'y hinihingan mo ng pera,
takbuhan kung may problema,
ngayon....
kung kailan sya nangangailangan ng kalinga,
saka naman wala.

Oo,naghihintay na lamang siya,
sa hininga nyang malapit nang mapatid,
sa pinaglagyan mong silid,
hanggang sa ang luha nya ay masaid.

Matatapos na rin,
ang mahaba'ng panahong pagtitiis,
sa laksang dusa't hinagpis,
mula sa kamay ng kaniang anak....
na hindi nakakikita't
nakaririnig.

"Mi Ultimo Adios de la Pobre busabos"

2008-06-15T23:15:00.000-07:00

.Jonas Buenaventura San Pedro
. malayang taludturan
.concerned citizens vs. pollution

(w/all due respect and apologize to Dr.Jose Rizal)

Adios patria adorada,ang buhay naming kaawa-awa,
perla del mar de oriente,pinutulan na kame ng kurente,
a darte voy felicidad,sa Meralco'y walang pambayad,
tambien por ti la abad,sumabay pa ang maynilad.

En campos nada importa,tumaas na naman ang gasolina,
otros te dan muy eje,pati na daw ang pamasahe,
lo mismo a fuera hombre,pa-discount naman po sa estudyante
dia que el ave entone,wala na ring tinda sa palenke.

Si grana por nuestras,sicuenta na po ang kilo ng bigas,
y alfin buenos diaz,ang kaldero ko'y butas,
vierte la que veas,ako narin kaya ay mandugas,
por huerfanios y viudas,tumulad sa mga hudas.

Fueron el verte un dia,ulam namin'y pinoproblema,
nus suenos de mida vida,nakangisi ang mga buwaya,
nus suenos cuando joven,de cutsilyo,de almasen,
sin seno te greta sin,magdildil nalang ng asin.

Ensueno de mi vida,hindi na kami tumatawa,
en ru que es pollutada,lahat sila ay punyeta,
deja que el sol arriendo,dyosko! kami po'y nahihilo,
entud la espesa yerba,mamatay na sana sila.

Emtonces nada importa,wala na kaming kapera-pera,
constante repitiendo,kay hirap humanap ng trabaho,
no turbes su reposo,ang baba pa ng sueldo,
deja que un ser amigo,patay na raw ang kabayo.

Y alciento tomen puras,Liquified Petroleum Gas,
talves acordes oigas,susmaryosep! tumaas!
no tenga cruz,pasang cruz,tayo nalang ay mag cara y cruz,
aroma luz,de colorez,gutom na po si Dolores.

Querida la Filipinas,gusto ko na po'ng lumayas,
donde la fe un cienas,lupain ng mga hudas,
voy donde dejo todas,lahat na po ay tumataas!
vierte la los llava,pant nalang ang bumababa.

Adios! mga amigos,barberos,todos los santos!
de tu ternura oplos,san miguel de cuatro quantos,
sol nuestros y solos,tayo nalang ay mamalimos,
repitendo ruy villalobos,sa may Epifanio de los Santos.

Adios!
Adios!

"Corruptissima in Repulica Plurimae Leges"

2008-06-14T05:58:00.000-07:00

Mahabang panahon ding nagtiis,itong aking bayan,
sa kamay ng mga mapanupil at ganid na dayuhan,
mula pa noong una silang tumuntong,
sa paanan ng iyong mga pulo,
na ang layon ay ilatag sa buo mo'ng katawan
ang cristianismong naging larawan
ng isang taong ulol,
baliw at uto-uto.

wari'y pinalitan nila,ang anito't bathala
ng ating mga ninuno,

ngunit mayroon bang pinagkaiba?

wala!

pinaging mahusay lamang nila ang anitong kahoy,
dinamtan ng magandang uri ng tela,
at pinalamutian ng guinto at pilak,
upang maaliw ang mata,
at sa kania'y sumamba.

Ang Saserdote'y nahalinhan ng Fraile
na may matangos na ilong,
mula sa bahag . . . .
ay naging mahaba ang korto na kaniang sinuot,
na sa baiwang ay may lubid na animo'y sinturon,

pangkabanalan ba?

o pambigti baga sa kanila'y ayaw sumunod.

Hinigpitan nila ang tanikala sa iyong leeg,
at ikaw ay iginapos.
hilahin,ibaling,saan man nila ibig,
kaya't ang naging kalagayan mo'y
masahol pa sa basahan,
aba,dukha't kalunos-lunos,
sakit mo'y lumala,
di masaling! di mahaplos!
kaya't kasingpait man ng apdo,
ay pilit mong nilunok.

pinilay ang iyong mga paa,
at ikaw'y pilit inilakad lumakad,
at ang pagpapalakad sa iyo ay patungo sa hukay,
na kinalalagyan ng maraming bangkay.

Ang kalulua mo'y naaagnas,
dahilan sa bulok na sistema ng iyong Pamahalaan!
na ang kutsero ng iyong calesa,
ay mga palalo,
hambog at berdugo.

Na ng tanging layon ay kamkamin
ang iyong pilac at guinto,
magpacasasa sa bango at samyo,
at iiwan ka nalang,
na bulok at mabaho.

Bayan ko!
huag ka nauang mawalan ng pag-asa,
naririnig ko ang iyong hikbi
mula sa kinalalagyan mo'ng selda,
iiyak mo lang ang lahat
ng iyong pighati at pagdurusa,
pakatandaan mo'ng
mayroong bahaghari . . . .
pagkatapos ng isang sakuna.

Questionable

2008-06-03T08:40:00.000-07:00

Nariyan ang isang binata,sukat maningalang pugad,
na halos saidin, ang oras at paghihirap,
mapitas lamang,ang rosas na pangarap,
gagawin ang lahat ng buong pag sisikap.

Rosas na ang kulay,ay simpula ng dugo,
higit sa sampaguita,ang alindog at samyo,
o ang kapalaran'y sadyang mapaglaro,
bakit ba may tinik pa,ang rosas na pinipintuho..

Anu ngayon kung makuha ang puso ng dalaga?
sila kaya'y nasa ulap?o langit ng ligaya?
at paano naman kapagka sumobra...
magigising na lang ba sa isang silid?
na walang suot ni kamiseta?o kaya'y bestida?

aba!aba!aba!....ang putang ina!
iyan ba ang itinuro ng puso?
ang guro ng pag-ibig?
o kayo nga'y mag pigil,
idamay na ang bibig.

At paano pag nag bunga?
ibuhos sa kubeta?

ilang oras na ligaya,
habang buhay na parusa,

sa mga walang pilak o kwalta.

Eh...paanu kung mariwasa?

Ah..i-abort na lang pala.

Teka,teka,teka,
tanong ko'y marami na,

sino ang sasagot?
sino ang huhusga?
ang hukom ba?
na kayang silawin,ng ginto at pera?

O dili kaya?
kayong nag babasa?

kase...
ang pakikipagtalik ay sa mag-asawa,
at hindi para, sa dalaga at binata.

ano kamo?gagamit ka nalang ng goma?

Punong kahoy

2008-06-03T08:38:00.000-07:00

Minsan isang araw,binhi ay napunla,
sa amis na harding,may damo'ng sariwa,
ang pagdilig dito'y, ulap sa pagluha,
moog ay buhanging, tinabon sa lupa.

Punla'y nag uhay,sa panahong kay bilis,
dahon ay umusbong,talukap ay nalis,
punla'y sumisigla,sa hanging dalisdis,
katawan'y nahalinhan,sa pagka-nipis.

At nang sa lumaon'y,binhi'y naging ganap,
naging punong kahoy, sa gitna ng lahat,
ang taas ng tindig,ay hindi masukat,
mayabong ang dahon,na walang katulad.

Ibon'y nagsasaya,lahat umaawit,
ibang mga hayop,bunga'y sinusungkit,
dito lumililim,kalabaw sa bukid,
pagod pinapawi, init inaalis.

Puno ay tumanda,sa bawat panahon,
kahoy na sariwa,ngayon ay malutong,
ibon man'y wala, ni kalabaw pag hapon,
hangin ang kasama, ay lagas na dahon.

Sadya'ng kay bilis,lumipas ng panahon,
puno na mayungyong,ngayon ay magatol,
sanga ay natipon, ginawang panggatong,
katawan'y napalis.....at naging kabaong.

Kalikasan

2008-06-03T08:36:00.000-07:00

Animo ay sutlang-banig ang kawangis,
ng mga talulot,
sa lupa'y kumapit,
ng dahil sa hanging,maglikot ang ibig,
na ang hamog,bumagsak ng pilit.

Dinilig ng hamog,ang uhaw na lupa,
na naging dalisay,
sa pagkakahiga,
ngayo'y pawang lunti,damo ay sariwa,
hangin ay malamig,ulap ay mababa.

Halika kalikasan,ako ay iduyan,
himbing na pawiin,suliranin sa buhay,
ipahinga ang aking,pagal na katawan,
at ang pagdurusa'y aking kalimutan.

Ngunit bakit ngayo'y,unos ang dumaan,
at hindi na hamog,na lubhang kay gaan,
ang uhaw na lupa'y,putik kung pagmasdan,
hangin ay uminit,batis ay naparam.

* * *

Ang kalikasan ay handog ng langit,
kailangang alagaan,
kailangang ipag-sakit,
sa sandaling panahon,siya ay magalit,
ang langit,ang lupa'y,tiyak ang pagsungit.

Perla Del Mar De Oriente dos mil Siete

2008-06-03T08:34:00.000-07:00

Ito'ng aking bansa na tinatahanan,
ay mistulang trapo at isang basahan,
na siyang kumukubli sa dumi'ng dayuhan,
maling gawa nila'y pilit tinatakpan.

Parang asong-ulol na sunod ng sunod,
ang bawat sabihin ang bawat iutos,
sariling tiwala'y pilit nilalagot,
kapangyarihan ng bayan'y nilulublob.

Ang aking teorya'ybayan di aahon,
sino mang mamuno sino mang mang ampon,
ang boto mo'y wala ng silbi sa ngayon,
bansa ko'y paatras at di na susulong.

Ang perlas ng silangan,ngayon ay uling,
buksan ang mata't sa paligid itingin,
lupang hinirang,duyan "daw" ng magiting?
ngunit sa dayuhan leeg ang pambitin.

Ibon ay kinulong at di nakalipad,
kalayaan'y nalis pinutlan ng pakpak,
pumanaw na Edeng aking nililiyag,
aking minimithing ikaw'y pumayagpag.

Libro

2008-06-03T08:32:00.000-07:00

Walang pakinabang,kung iyong malasin,
sa sulok ang libro'ng,muntik ng amagin,
ni hipo,ni buksan'y,ayaw mong gamitin,
tingin sa sarili'y pantas at magaling.

Di alam ang laman'y,pawang karunungan,
pinaka dalisay,ng isip at kamay,
titik at letra,ay ginawa'ng mahusay,
sino mang bumasa,isip pinapanday.

Ang libro'y pantasya ng mga makata,
dito nga nahilig,mag kwento't tumula,
dito din nabasa, ang mga dakila,
sa kasaysayan,naguhit at natanda.

Bakit ang libro,ay hindi sisinupin ?
itambak sa sulok, o iyong sipain,
sa iyong pagbasa, ay may matatanim,
na balang araw, ay iyo'ng aanihin.

Ang karunungan mo'y,dito natutuhan,
pakamahalin mo, at iyong ingatan,
di mo ba tanto'ng,ang libro'y naging daan,
ng pag hihimagsik sa mga dayuhan.